Görünen Yollar
Son Karalananlar
Karaladıklarım
Arkadaşlarım
Linkler
Türk Blog Yazarlarınadan Bak Bir De Bana!
Bana bir şey mi diyecektin?
Burdan alayım. ;)
Yarın konferans(!) vereceğim. Bu nasıl bir ödevdir yahu? Bir öğrenci nasıl konferans verebilir ki? Üstelik de bir sayısal öğrencisi Orhan Veli hakkında konuşacak…
En azından bölüm dersim olsaydı. Ama yok illa bir uyuzluk yapacak ya. Acaba Betül’ü nasıl sinir edebilirim diye düşünüyor. Bir de ukala, kendini beğenmiş, göbekli egoistin teki. Adımı söyleme gereği bile duymuyor. Konferansı şu şiir yazan kız versin dedi.
Belki o küçük aklın almıyor olabilir ama her bebeğe doğduğunda bir ad verilir. Hatta bunu nüfus cüzdanına yazarlar. O ülkenin vatandaşı olursun. Bütün ömrün boyunca sana orda yazan ad ile seslenirler falan. Hah işte ondan bende de var. Ve bana o şekilde seslenmen gerek. Ne demek şu şiir yazan kız ya!!! Biz hoca deyince bile suç oluyor fakat sen ana avrat düz gitsen ses çıkmıyor. Peki bütün bunlar neden? Sadece üniversite diploman olduğu için. Hani diyorlar ya okumakla adam olmuyor diye. İşte onun resmisin sen tatlım…
.::Yolun Sonu::.
Bugün canım okula gitmek istemedi. Her gün her gün çekilmiyor zaten okul. Gittikçe daha da sıkıcı olmaya başlıyor. Son zamanlar ya iyice binecek üzerime.
Her şey sıkıcı olmaya başlayacak. Ben iyice bunalacağım. Kaplumbağa olmayı her şeyden çok isteyeceğim. Sonunda da olacağım bir gün, biliyorum. Evi sırtında, korkunca kabuğuna çekilen bir kaplumbağa olacağım. Yani secret mantığı bunu gerektirmiyor mu? Ne kadar çok istersen o kadar çabuk olur.
Pehh… şu kişisel gelişim kitaplarının hepsini yakmalı. Hiçbiri yardım edemez eğer ki insan yardıma kapalıysa. Fakat insan yardıma açıksa da yardım edemez, çünkü küçük bir nedene bakıyordur yardım nedeni. Kendi kendini tedavi eder insan.
Ha okumak çok mu zararlı. Yo sadece zaman kaybı.-bence- çok okudum zamanında. Hani yıllar önce en büyük hayalimdi ya psikolog olmak, psikoloji okumak. O hesaba ne Adler bırakmıştım ne Freud. Bir sürü de kişisel gelişim kitabı okumuştum. İşime yaramadılar diyemem. Sayelerinde kişisel gelişimin gerçektende kişisel(!) olduğunu öğrendim.
Düğüm noktası bireydir ve bu tür kitaplar zaten çözülmesi an meselesi olan düğümler içindir. Ciddi anlamda sorunlu bir düğümü açmalarına imkân yoktur. Tecrübe ile sabittir.
Uzun lafın kısası hayatın bir sırrı olsaydı ben de kaplumbağa olurdum…
.::Yolun Sonu::.
Artık her sabah güneş doğmadan uyanıyorum. Güneşin doğuşuna değil; doğması için…
Sanki ben izlemesem, beklemesem gelmeyecekmiş gibi… Memur gibi her sabah açıp perdemi, alıp çayımı bekliyorum.
Sonra o geliyor. Her yer aydınlanıyor. Karanlığı da seviyorum ama o ilk kızıllık kadar değil. Bulutlar yanık yanık oluyor. Kokusu buraya kadar geliyor. Ve o koku geldiğinde, benim için hazırlık zamanı demek oluyor. Formanı giy, yapabilirsen bir de kahvaltı ve okula…
Artık okula Damla’yla gidiyorum. Daha doğrusu uğrayıp evinden alıyorum. Her ne kadar yalnız yürümeyi sevsem de Damla sevmiyor yalnız okula gitmeyi.
Şu yalnız bir halt yiyememe takıntısını anlayamıyorum. Kantine biriyle, lavaboya biriyle, okula biriyle, dersaneye biriyle… Oysa ben her şeyi yalnız yaparım. Bencil olduğumdan mı yoksa alıştığımdan mı, bilmiyorum ama yalnızlık hoşuma gidiyor.
Birileri gelip yanıma oturduğunda rahatsız oluyorum –ki zaten işleri düşmese gelmezler.-
Ve bende en kolayını yapıp veriyorum istediklerini.
Gitsinler diye,
Beni bana bıraksınlar diye,
Sabah yandıklarını gördüğüm pamuk şekerlerime bakabileyim diye…
.::Yolun Sonu::.
Yarın aşı olacağız. Bu ne böyle anlamadım ki. Nereden çıktı şimdi bu aşı? Biz ilkokul çocuğu muyuz? Liseye geldik kurtulamadık ya. Ben çok korkarım iğneden. Bakamam vururken o mahkeme duvarı suratlılara. O iğneyi alıp bir de ben batırayım sana bak nasıl oluyor? Bu kadar da acıtılmaz ya. Hele penisilin bitiriyor beni. O nasıl bir ilaçtır yahu. Bir hafta oturamıyorum adam gibi.
Bir de ilk dersmiş aşı vurmaca. Acaba diyorum geç gitsem yırtar mıyım?
Ama eğer ilk ders olmazsa fena çünkü yarın ilk ders sınav da var. Aşı olmazsak sınav olacağız…
Kırk satır mı kırk katır mı gibi bir durum işte. Ama ben sınavı tercih ederim. Aşı olmaktansa en zor analitik sorularıyla boğuşayım daha iyi. En azından canım yanmaz. Of ne tatlı canım var benimde. Diken batsa iki gün ağlıyorum. Acaba sinirsel bir sorun mu? Nörotransmitter maddelerim çok mu salgılanıyor acaba? –ne diyorum ya-
Bir de bazı duyumlar aldım ama emin olmadan yazmayacağım onları. Umarım doğru da değillerdir de yazmam. Şok değişimler oluyor zaten her gün. Buna hayatta katlanamam…
.::Yolun Sonu::.
Uzun bir aradan sonra tekrar bütün şehirden önce uyanmaya başladım. Ama bir farkla; uykusuzluğum artık korkulardan değil, ilaçlardan-sanırım-.
Depresyon tedavisine başladım. Başta doğal olarak uykuya –o nasıl bir uykudur yahu- neden oluyorlardı. Ama artık duyarsızlaştım sanırım. Şu sürekli artan dozajların nedeni bu olsa gerek…
Uykum var, gözlerim kapanıyor ama beynim uyumuyor!
Artık sınıfımdan da nefret etmiyorum. Yani en azından eskisi kadar değil. Ama babama karşı giderek artan bir nefret var içimde. Kardeşlerim içinde onu en çok seven hep bendim. Baba-kız’dan farklıydı ilişkimiz. İçimde bir yerlerde hâlâ seviyorum, her şeye rağmen…
Ama son yaptığını asla unutmayacağım. Bu lanet şehre geldiğimizden beri 3. Doğum günüm de geçti ve babam sadece 3.yü hatırladı. Nedeni ise artık reşit olmam. Nafakadaki hakkımdan vazgeçmemi istiyor. “İnin artık sırtımdan.” Dedi…
Ve ben hâlâ bu adama baba diyorum. Diğer ikisi onu bırakıp gitmişken ben vardım yanında. Koca bir tatilimi onunla geçirmeyi kabul etmiştim. Onlar asla derken…
Ona tek denilecek şey; Allah belanı versin olabilirdi…
Ben istemedim hiçbir şeyin böyle olmasını. İSTEMEDİM.
Buraya gelmeyi istemedim. Bursa’da mutluydum. Belki de bu yüzden nefret ediyorum buradan. Benim için bir zorunluluk. İstediğim tek şey buradan kurtulmak.
Tek biletim olan ÖSS’yi de yaktım. Bütün sene boyunca hiçbir şey yapmadım. Yalandı çalışmalarım. Artık çok sıkıldım…
Keşke bitse de herkes kendi cehennemine düşse…
.::Yolun Sonu::.
<- :: Tozlu Satırlar ->
Her hakkı yastığımın altında saklıdır. Ama "Yok, ben kaynak göstereceğim." diyorsan ayrı...