Döneme okulun en iyi notları ile başlayıp en berbat notlar ile bitirmiş bulunuyorum. Herkesin ağzında ki tek söz şu “Betül sen nasıl takdir alamazsın ya. Sen de alamıyorsan biz sınıfta kalalım.” Alamıyorum işte. Büyütmenin anlamı var mı?

Bir de şu yazılı öncesi muhabbetlerinden nefret ediyorum.

Sorduğu sorulara kendi cevap vermekten zevk alan arkadaş: Betül çalıştın mı?

Ben: Ha…

Sorduğu sorulara kendi cevap vermekten zevk alan arkadaş: Tabi ki de çalışmışsındır. Ben bilmez miyim seni? Sabahladın değil mi yine.

Ben: Yok ca…

İki kişi konuşurken lafa pat diye dalan arkadaş: Bu kız olacak bak, gör. Kesin kazanır. Hayvan gibi çalışıyor.

…

Kim çalışıyor ya. Ben mi? Çalışıyor olsam derim çalıştım diye. Ama çalışmamışım işte. Neden zorluyorsunuz ki. Ça-lış-ma-dım!!!

Ama hayır Betül çalışmak zorunda, her sınavdan yüksek notlar almak zorundadır. Düşük alması bahis mevzu bile olamaz. Çünkü o Betül’dür. Çalışmıştır yahu. Yutmuştur kitabı, Sınıfın ineğidir ya. Yazılıda arkasına, önüne, sağına, soluna hatta tepesine binilesi insandır.

Sıkıldım ama artık bu muameleden. Millet bana yalancı, iki yüzlü, inek ve hatta asosyal gözüyle bakar oldu. Yalan değil, gerçekten çalışmıyorum yazılılara. Daha doğrusu abartıldığı kadar çalışmıyorum. Eşek kadar çalışmış olmanıza rağmen hiçbir şey anlamayan sizlersiniz. Sizin geri zekâlılığınızın ceremesini ben çekmek zorunda mıyım? Sen ki daha dalga girişiminin merkezinde dalga mı yoksa katar mı olduğunu bilmezsin bir de kalkar bana “Bari çalıştım de, de yalan olmasın.” Gibisinden sitemler yaparsın.

Hayır canım çalışmadım, çalışmıyorum da, bir bok olacağım da yok. Ama görünüşe bakılırsa senden de bir halt olmayacak…