Uzun bir aradan sonra tekrar bütün şehirden önce uyanmaya başladım. Ama bir farkla; uykusuzluğum artık korkulardan değil, ilaçlardan-sanırım-.

Depresyon tedavisine başladım. Başta doğal olarak uykuya –o nasıl bir uykudur yahu- neden oluyorlardı. Ama artık duyarsızlaştım sanırım. Şu sürekli artan dozajların nedeni bu olsa gerek…

Uykum var, gözlerim kapanıyor ama beynim uyumuyor!

Artık sınıfımdan da nefret etmiyorum. Yani en azından eskisi kadar değil. Ama babama karşı giderek artan bir nefret var içimde. Kardeşlerim içinde onu en çok seven hep bendim. Baba-kız’dan farklıydı ilişkimiz. İçimde bir yerlerde hâlâ seviyorum, her şeye rağmen…

Ama son yaptığını asla unutmayacağım. Bu lanet şehre geldiğimizden beri 3. Doğum günüm de geçti ve babam sadece 3.yü hatırladı. Nedeni ise artık reşit olmam. Nafakadaki hakkımdan vazgeçmemi istiyor. “İnin artık sırtımdan.” Dedi…

Ve ben hâlâ bu adama baba diyorum. Diğer ikisi onu bırakıp gitmişken ben vardım yanında. Koca bir tatilimi onunla geçirmeyi kabul etmiştim. Onlar asla derken…

Ona tek denilecek şey; Allah belanı versin olabilirdi…

Ben istemedim hiçbir şeyin böyle olmasını. İSTEMEDİM.

Buraya gelmeyi istemedim. Bursa’da mutluydum. Belki de bu yüzden nefret ediyorum buradan. Benim için bir zorunluluk. İstediğim tek şey buradan kurtulmak.

Tek biletim olan ÖSS’yi de yaktım. Bütün sene boyunca hiçbir şey yapmadım. Yalandı çalışmalarım. Artık çok sıkıldım…

Keşke bitse de herkes kendi cehennemine düşse…