Yarın aşı olacağız. Bu ne böyle anlamadım ki. Nereden çıktı şimdi bu aşı? Biz ilkokul çocuğu muyuz? Liseye geldik kurtulamadık ya. Ben çok korkarım iğneden. Bakamam vururken o mahkeme duvarı suratlılara. O iğneyi alıp bir de ben batırayım sana bak nasıl oluyor? Bu kadar da acıtılmaz ya. Hele penisilin bitiriyor beni. O nasıl bir ilaçtır yahu. Bir hafta oturamıyorum adam gibi.

Bir de ilk dersmiş aşı vurmaca. Acaba diyorum geç gitsem yırtar mıyım?

Ama eğer ilk ders olmazsa fena çünkü yarın ilk ders sınav da var. Aşı olmazsak sınav olacağız…

Kırk satır mı kırk katır mı gibi bir durum işte. Ama ben sınavı tercih ederim. Aşı olmaktansa en zor analitik sorularıyla boğuşayım daha iyi. En azından canım yanmaz. Of ne tatlı canım var benimde. Diken batsa iki gün ağlıyorum. Acaba sinirsel bir sorun mu? Nörotransmitter maddelerim çok mu salgılanıyor acaba? –ne diyorum ya-

Bir de bazı duyumlar aldım ama emin olmadan yazmayacağım onları. Umarım doğru da değillerdir de yazmam. Şok değişimler oluyor zaten her gün. Buna hayatta katlanamam…